การเป็นแม่ของแม็กซ์

"ฉันมองดูหญิงสาวผมบลอนด์นั่งตัวตรงบนเก้าอี้ ขณะที่เธอประกาศอย่างภาคภูมิใจว่าแม็กซ์นั้น 'สอนไม่ได้' และ 'เอื้อมไม่ถึง' เธอพูดยืนยันว่าเขาจะไม่มีวันเจริญก้าวหน้า แม็กซ์จะไม่มีวันเรียนรู้ที่จะแต่งตัว ป้อนอาหารตัวเอง ใช้ห้องน้ำ หรืออ่านและเขียนหนังสือ มันเป็นผลประโยชน์สูงสุดของเขาถ้าฉันยอมมอบเขาให้ในวันนั้น เธอนั่งเอนหลังและดูมั่นใจในตัวเองมาก อารมณ์ของเธอเปลี่ยนไปเมื่อไบรอันและแม่ของเขาเริ่มเข้ามาแทรกแซง กลุ่มเริ่มโต้เถียงกันเอง ขณะที่ไบรอันสนับสนุนให้แม็กซ์อยู่กับฉัน แม่ของเขาท้าทายวิธีการทำแบบทดสอบว่าไม่เหมาะสมกับวัย ฉันไม่ได้พูดอะไรสักคำ กลับปล่อยให้ทุกอย่างสงบลง กลุ่มคนค่อนข้างใหญ่และมีตัวแทนจากทุกแง่มุมของสวัสดิการเด็ก พวกเขาได้ตัดสินเกี่ยวกับฉัน ฉันเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวที่ทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟค็อกเทลโดยไม่มีการสนับสนุนทางสังคม และฉันเป็นผู้รอดชีวิตจากความรุนแรงในครอบครัว พวกเขาถามฉันโดยตรง ฉันเสพยาไหม? ฉันเสพยาตอนท้องหรือเปล่า? ตอนนี้ฉันเมาอยู่หรือเปล่า? ฉันเป็นคนติดเหล้าหรือไม่? ฉันดื่มระหว่างตั้งครรภ์ไหม? ฉันหาเงินได้เท่าไหร่? ฉันจบมัธยมปลายหรือเปล่า? คำถามดำเนินต่อไปเรื่อยๆ ตรวจสอบฉันในฐานะแม่และโทษฉันโดยตรงสำหรับออทิสติกของลูกชายฉัน นักสังคมสงเคราะห์พร้อมที่จะพาแม็กซ์ไปจากฉันในวันนั้น แต่ไบรอันเข้ามาขัดขวางและหยุดพวกเขา ฉันนั่งเงียบๆ และดูการเจรจาดำเนินไป ฉันปล่อยให้ไบรอันและแม่ของเขาต่อสู้เพื่อฉันและหาข้อตกลงที่จะป้องกันไม่ให้แม็กซ์ถูกพรากไปหรือฉันถูกบังคับให้ยอมยกเขาให้โดยสมัครใจ ในที่สุดหญิงสาวผมบลอนด์ก็ยอมอ่อนข้อ เธอพูดตรงๆ ว่าแม็กซ์ได้รับอนุญาตให้กลับบ้านกับฉันได้ก็เพราะฉันมีไบรอันอยู่ในชีวิตและเขาเป็น 'อิทธิพลที่ทำให้มั่นคง' สิ่งที่ทำให้ฉันประหลาดใจคือฉันรอดพ้นจากการถูกลูกชายพรากไปเพราะฉันมีผู้ชายอยู่ในชีวิต แม่ของเขายังให้คำมั่นสัญญาว่าจะสนับสนุน ปริญญาจาก CU การมีส่วนร่วมของฉันต่อชุมชนก่อนที่ฉันจะเกี่ยวข้องกับเทรนเรกไม่มีความหมายอะไรเลย กลับกลายเป็นว่าฉันเป็นอดีตแฟนของนักโทษที่เสพยาบ้า แน่นอนว่าฉันก็เป็นแบบเดียวกัน ความจริงที่ว่าเขารุนแรงไม่สำคัญ และความจริงที่ว่า TW มีแผนจะฆ่าฉันและพาลูกชายไปก็ไม่สำคัญเช่นกัน อย่างไรก็ตาม ฉันเป็นฝ่ายผิดในเรื่องทั้งหมดนี้และลูกชายของฉันจะดีกว่าอยู่ในมือของคนอื่น ฉันไม่ได้โต้แย้งการประเมินของพวกเขา แต่กลับนั่งสงบๆ กอดลูกชายไว้ ฉันมองเข้าไปในดวงตาสีฟ้าโตของเขา สอนไม่ได้ เอื้อมไม่ถึง แม็กซ์ยิ้มให้ฉันและดึงสร้อยคอของฉัน ฝังหน้าไว้ที่แขนของฉัน ฉันกอดเขาและโยกเขาไปมา เรเริ่มเล่นเกมของเราเอง ปิดเสียงอื้ออึงของเสียงรอบข้าง ฉันรู้ทันทีว่าแม็กซ์ของฉันจะไม่เป็นไร ฉันเห็นประกายในดวงตาของเขาและรู้ว่าเขาอยู่ที่นั่น เราไม่จำเป็นต้องใช้คำพูดเพื่อสื่อสารกัน ฉันสามารถเอื้อมถึงเขาได้ ฉันสามารถสอนเขาได้"