Terapeutyczna szczotka Wilbarger z rączką

Patricia Wilbarger, MEd, OTR, FAOTA, opracowała Protokół Wilbargera oraz terapeutyczną szczoteczkę Wilbargera, aby zmniejszyć nadwrażliwość sensoryczną i dotykową. Nadwrażliwość dotykowa jest częsta u dzieci w spektrum autyzmu, a także u osób z zaburzeniami przetwarzania sensorycznego. Wrażliwość na dotyk może powodować lęk lub opór przed dotykiem, trudności z przechodzeniem między czynnościami i/lub letarg.

Nie ma zbyt wielu udokumentowanych badań na temat Protokołu Wilbargera. Jednak wielu rodziców dzieci z autyzmem zgłaszało zmniejszenie nadwrażliwości sensorycznej i lęku w wyniku stosowania techniki szczotkowania Wilbargera. Niektóre z korzyści Protokołu Wilbargera mogą obejmować lepszą zdolność przechodzenia między codziennymi czynnościami, poprawę koncentracji uwagi, zmniejszenie lęku lub dyskomfortu związanego z dotykiem, lepszą koordynację oraz samoregulację.

Pełna rutyna zwykle zajmuje tylko 2-3 minuty. Pierwszym krokiem w terapii jest użycie miękkiej, plastikowej szczoteczki sensorycznej Wilbargera lub szczoteczki terapeutycznej, którą przesuwa się po skórze dziecka z bardzo mocnym naciskiem; przypomina to masaż głębokim uciskiem. Szczotkowanie zaczyna się od ramion i schodzi w dół do stóp. Twarz, klatka piersiowa i brzuch nigdy nie są szczotkowane, ponieważ są to wrażliwe obszary, które mogą powodować niepożądane reakcje. Terapia szczotkowaniem jest początkowo zalecana co 2 godziny, gdy dziecko nie śpi. Terapeuci zwykle ponownie oceniają poziom szczotkowania po dwóch tygodniach. Wtedy mogą zmodyfikować program. Szczotkowanie jest kontynuowane tak długo, jak długo osoba odnosi z niego korzyści.

Po terapii szczotkowaniem terapeuci mogą również zalecić delikatne uciski stawów na ramiona, łokcie, nadgarstki, palce, biodra, kolana/kostki i mostek, licząc do dziesięciu. Samodzielne wykonywanie ucisku stawów można również osiągnąć poprzez wykonywanie pajacyków, pompek lub skakania na trampolinie.

Uwaga: Bardzo ważne jest, aby Protokół Wilbargera był przestrzegany prawidłowo. Rodzice, którzy chcą wypróbować tę technikę terapeutyczną u swojego dziecka z ASD lub SPD, powinni skonsultować się z terapeutą zajęciowym i przejść odpowiednie szkolenie.