Być mamą Maxa

"Patrzyłam, jak blondynka wyprostowała się na krześle, gdy z dumą oświadczyła, że Max jest "nie do nauczenia" i "nieosiągalny". Oznajmiła, że nigdy nie będzie się rozwijał. Max nigdy nie nauczy się sam się ubierać, jeść, korzystać z toalety ani czytać i pisać. W jego najlepszym interesie było, abym oddała go tego samego dnia. Oparła się i wyglądała na bardzo pewną siebie. Jej nastrój zmienił się, gdy Brian i jego mama zaczęli interweniować. Grupa zaczęła się kłócić między sobą, podczas gdy Brian argumentował, że Max powinien zostać ze mną. Jego mama zakwestionowała metody przeprowadzania testów, ponieważ nie były one dostosowane do wieku. Nie odezwałam się ani słowem. Zamiast tego pozwoliłam, aby to wszystko we mnie opadło. Grupa była dość liczna i miała przedstawicieli ze wszystkich różnych aspektów opieki nad dzieckiem. Wydali o mnie osąd. Byłam samotną matką pracującą jako kelnerka w barze, bez wsparcia społecznego, i byłam ofiarą przemocy domowej. Zapytali mnie wprost. Czy biorę narkotyki? Czy brałam narkotyki, gdy byłam w ciąży? Czy jestem teraz na haju? Czy jestem alkoholiczką? Czy piłam podczas ciąży? Ile zarabiam? Czy ukończyłam szkołę średnią? Pytania ciągnęły się i ciągnęły, analizując mnie jako rodzica i w jakiś sposób obwiniając mnie bezpośrednio o autyzm mojego syna. Pracownicy socjalni byli gotowi zabrać mi Maxa tego samego dnia, ale Brian wkroczył i ich powstrzymał. Siedziałam cicho i obserwowałam, jak negocjacje się rozwijają. Pozwoliłam Brianowi i jego mamie walczyć za mnie i wypracować porozumienie, które zapobiegłoby odebraniu Maxa lub zmuszeniu mnie do dobrowolnego oddania go. Blondynka w końcu ustąpiła. Wprost powiedziała, że Max może wrócić ze mną do domu tylko dlatego, że mam Briana w swoim życiu i jest on "wpływem stabilizującym". Zdziwiło mnie, że oszczędzono mi odebrania syna, ponieważ miałam mężczyznę w swoim życiu. Jego mama również zadeklarowała swoje wsparcie. Mój dyplom z CU, mój wkład w społeczność, zanim zaangażowałam się z Train Wreck, nie miały żadnego znaczenia. Zamiast tego byłam byłą dziewczyną przestępcy, który zażywał metamfetaminę. Na pewno byłam taka sama. Fakt, że był agresywny, nie miał znaczenia. Nie miało też znaczenia, że TW planował mnie zabić i zabrać mojego syna. Jakoś to wszystko była moja wina, a mojemu synowi byłoby lepiej w rękach innych. Nie kłóciłam się z ich oceną. Zamiast tego spokojnie siedziałam, trzymając syna. Spojrzałam w jego duże niebieskie oczy. Nie do nauczenia. Nieosiągalny. Max uśmiechnął się do mnie i pociągnął za mój naszyjnik, chowając twarz w moim ramieniu. Przytuliłam go i kołysałam. Zaczęliśmy grać w naszą własną grę, wyciszając gwar głosów wokół nas. Wiedziałam wtedy, że mój Max będzie w porządku. Zobaczyłam iskrę w jego oczach i wiedziałam, że on tam jest. Nie potrzebowaliśmy słów, aby ze sobą rozmawiać. Mogłam do niego dotrzeć. Mogłam go nauczyć."