Mama zijn van Max

"Ik keek toe hoe de blondine rechtop ging zitten in haar stoel terwijl ze trots verklaarde dat Max 'onleerbaar' en 'onbereikbaar' was. Ze zei dat hij nooit zou gedijen. Max zou nooit leren zichzelf aan te kleden, zichzelf te voeden, naar het toilet te gaan of te lezen en schrijven. Het was in zijn belang dat ik hem diezelfde dag nog overdroeg. Ze leunde achterover en leek erg zeker van zichzelf. Haar stemming veranderde toen Brian en zijn moeder begonnen in te grijpen. De groep begon onderling te ruziën terwijl Brian pleitte dat Max bij mij bleef. Zijn moeder betwistte de methoden van testafname, omdat ze niet leeftijdsadequaat waren. Ik zei geen woord. In plaats daarvan liet ik dit alles bezinken. De groep was vrij groot en had vertegenwoordigers van alle verschillende aspecten van kinderwelzijn. Ze hadden een oordeel over mij geveld. Ik was een alleenstaande moeder die als cocktailserveerster werkte zonder sociale steun, en ik was een overlevende van huiselijk geweld. Ze ondervroegen me rechtstreeks. Gebruik ik drugs? Heb ik drugs gebruikt toen ik zwanger was? Ben ik nu high? Ben ik een alcoholist? Dronk ik tijdens mijn zwangerschap? Hoeveel geld verdien ik? Ben ik afgestudeerd van de middelbare school? De vragen gingen maar door, terwijl ze me als ouder onder de loep namen en me op de een of andere manier direct de schuld gaven van het autisme van mijn zoon. De maatschappelijk werkers waren klaar om Max diezelfde dag nog van me af te nemen, maar Brian kwam tussenbeide en stopte hen. Ik zat stil en keek toe hoe de onderhandelingen zich ontvouwden. Ik liet Brian en zijn moeder mijn strijd voor me voeren en een deal uitwerken die zou voorkomen dat Max werd weggehaald of dat ik gedwongen werd hem vrijwillig op te geven. De blondine gaf uiteindelijk toe. Ze zei botweg dat Max alleen met mij naar huis mocht omdat ik Brian in mijn leven had en hij een 'stabiliserende invloed' was. Wat me verbaasde, was dat ik gespaard bleef van het feit dat mijn zoon van me werd afgenomen omdat ik een man in mijn leven had. Zijn moeder beloofde ook haar steun. Mijn diploma van CU, mijn bijdragen aan de gemeenschap voordat ik bij Train Wreck betrokken raakte, betekenden niets. In plaats daarvan was ik de ex van een crimineel die meth deed. Natuurlijk was ik net zo. Het feit dat hij gewelddadig was, deed er niet toe. Ook het feit dat TW een plan had om mij te vermoorden en mijn zoon mee te nemen, deed er niet toe. Op de een of andere manier had ik de schuld aan dit alles en zou mijn zoon beter af zijn in de handen van anderen. Ik maakte geen bezwaar tegen hun beoordeling. In plaats daarvan zat ik kalm met mijn zoon in mijn armen. Ik keek in zijn grote blauwe ogen. Onleerbaar. Onbereikbaar. Max glimlachte naar me en trok aan mijn ketting, terwijl hij zijn gezicht in mijn arm verborg. Ik hield hem vast en wiegde hem. We begonnen ons eigen spel te spelen, terwijl we het geroezemoes van de stemmen om ons heen negeerden. Ik wist op dat moment dat mijn Max in orde zou komen. Ik zag een vonk in zijn ogen en ik wist dat hij er was. We hadden geen woorden nodig om met elkaar te praten. Ik kon hem bereiken. Ik kon hem leren."